De vlek en het gat

De vrouw komt terug. Haar moeder wilde niet met haar praten over haar vader. Het was te lang geleden, zei ze, en het had geen zin. Ze heeft aangedrongen en toen werd het toch een heel bijzonder gesprek. Het bleek dat haar vaders vader zwaar autistisch was en dat het grote vermoeden is, dat haar vader ook in het autistisch spectrum zat. Haar vader zei altijd dat zijn hoofd een planbord was en dat als daar iets doorheen kwam, dat hij dan in de war raakte. Alles zag er recht en geordend uit in zijn hoofd, emoties waren voor hem kronkelig en als wilde rivieren in zijn gevoel. Haar moeder vond de stabiliteit en rust zo mooi bij haar vader, maar na een paar jaar huwelijk en daarna met drie kleine meisjes die opgroeiden, werd het voor haar moeilijk met haar vader. Haar vader was doodongelukkig in deze wilde wereld van wervelende meisjes en onvoorspelbare momenten. Hij kon het niet en ging uiteindelijk weg. Het was een groot gat in zijn leven dat hij het kon. Hij heeft zich altijd geschaamd daarvoor en kon het niet aan om bij hen in de buurt te wonen. De vrouw zucht, haar vader een groot gat en zij loopt haar hele leven al met een grote vlek in haar leven. Jullie lijken op elkaar, zeg ik. Hij verdriet en jij ook veel verdriet. Ze knikt. Het moet nog doordringen dat ze erg verbonden zijn, zeker ook door het grote verdriet.