Het paard in de wei

Vraag: Hoe maak ik het rond met mezelf?

Had ik het maar geweten.

Ze komt bij mij omdat haar dochter een aantal jaren geleden is overleden. Ze komt er niet mee rond, zegt ze. Haar dochter is plotseling overleden aan een heftige infectie. Niemand wist het, niemand kon er wat aan doen. De vrouw weet dat , maar het voelen erover is nog zo aanwezig. Ik had het moeten zien, ik had het moeten weten, zegt ze. Haar dochter voelde zich niet goed, binnen een paar uur overleed ze. Weet je, zegt ze, het paard van mijn dochter staat nog steeds in de wei tegenover ons huis. Elke dag zie ik het paard. Natuurlijk heeft iedereen al tegen haar gezegd dat ze het niet kon weten, dat het niet haar schuld is. Het helpt niet. Ik leg uit dat door het herhalen en te denken, ze alsnog grip probeert te krijgen op die vreselijke gebeurtenis. Dat het lijkt alsof dat helpt, die grip te houden. Het helpt haar echter niet om te helen. Je bent een goede moeder, zeg ik tegen haar. Of je het nu had kunnen weten of niet, je bent een goede moeder. Ook haar andere kinderen zeggen dat tegen haar. Het komt nu binnen. Ze zucht. Haar ziel laat iets los. Haar persoonlijkheid probeert nog grip te houden. Ze knikt. Denk je? vraagt ze zacht. Ja, zeg ik, ook als je er niets aan kunt doen ben je een goede moeder.